Odcinek 3

Wybieram klub muzyczny

Weszłyśmy do sali po dzwonku. Martwiły mnie dwie rzeczy. Pierwsza, nigdzie nie było Michaela, jedynej osoba, która nic ode mnie nie chciała. On nie kazał mi wybierać. Może powinnam dodać "jeszcze"? Oby nie. Druga, czułam się tu bardzo nieswojo. Pracownia chemiczna była laboratorium, a nie klasą jak każda inna jak w mojej starej szkole w Glasgow. Na środku równolegle do siebie stały dwa długie marmurowe stoły, po dziewięć stołków przy każdym. Alice szybko zajęła swoje miejsce i z ulgą odkryłam, że obok niej, na końcu jednego ze stołów, są jeszcze dwa wolne miejsca. Oznaczało to, że jedno z nich jest zazwyczaj zajęte przez Michaela, czyli i na tej lekcji będę mogła koło niego siedzieć. Z nieznanych mi powodów ten fakt przyniósł mi ulgę. Chciałam podejść do nauczycielki, ale ta machnęła ręką bym usiadła. Kiedy Alice otworzyła podręcznik, odkryłam, że już przerobiłam ten dział. Wyjęłam zeszyt i wzięłam do ręki długopis. Postanowiłam się nie odzywać. Przynajmniej dostanę dobrą ocenę na sam początek. Uśmiechnęłam się do siebie.

Resztę lekcji udawałam, że notuję. Alice cały czas patrzyła na Matta, a on na nią. Między nimi z całą pewnością było coś więcej niż tylko przyjaźń. Inne osoby z mojej ławki nie robiły nic niezwykłego. Zaskoczyło mnie zachowanie Debry, bo było zupełnym przeciwieństwem tego, które miałam okazję zobaczyć na historii.

Na przerwie dowiedziałam się, że kolejna lekcja to wf, a jako że nie miałam stroju, pożegnałam się z nowymi znajomymi i zaczęłam szukać swojego brata. Właściwie to miałam nadzieję na spotkanie z Michaelem, ale nigdzie go nie było. No tak, przecież ludzie mają swoje sprawy. Po chwili znalazłam Alexandra, a właściwie to on znalazł mnie. Byłam tak zamyślona, że go minęłam, na szczęście on złapał mnie za łokieć.

-Och Alexander, wreszcie cię znalazłam –wypaliłam.

-Wiesz, nie wyglądało jakbyś mnie szukała, ale jak chcesz.

-Kiedy kończysz?

-Właściwie to za godzinę, ale nie mam po co iść na wf bez stroju.

-To my mamy wf razem?

-Najwyraźniej –powiedział i wzruszył ramionami. –To jak, do sekretariatu i do domu?

Zadowolona pokiwałam głową. Już nie opierałam się tak bardzo przed pójściem tam. Alexander nie był tym zdziwiony, w końcu odstawiałam takie cyrki za każdym razem, czyli mniej więcej co roku. Chyba powinnam na poważnie rozważyć oduczenie się tego, muszę go strasznie męczyć. Zapukałam i tym razem to ja weszłam pierwsza, a on pewnym krokiem za mną.

-Witam ponownie –powiedziała i od razu położyła przed nami jakąś kartkę. –Przejrzyjcie listę i dołączcie do jakiegoś klubu.

Moje oczy zrobiły się większe. Lekko trzęsącą się ręką podniosłam kartkę, a mój brat spoglądał mi przez ramię.

„Szkolne kluby:

Aktorski

Literacki

Muzyczny

Myśli politycznej

Przyrodniczy

Roboklub

Sportowy

Wolontariat”

-Ja zdecyduję się na klub sportowy –powiedział mój brat zdecydowanie.

-Żeby dołączyć do klubu muzycznego trzeba umieć na czymś grać?

-Można śpiewać lub po prostu pomagać im w organizacji –wyjaśniła sekretarka.

-To ja wybieram klub muzyczny.

Teraz to oczy mojego brata zrobiły się jakby większe. Jak tylko wyszliśmy powiedział, że nie spodziewałby się tego po mnie, ale ja nic nie odpowiedziałam. To jedyny klub, z którego łatwo będzie się zwalniać, bo przecież z zachrypniętym gardłem śpiewać nie będę mogła, a pani za pewne nawet nie będzie chciała mnie słuchać. Szybkim krokiem podeszliśmy najpierw do szatni po kurtki, a potem prosto do samochodu mojego brata, który został zaparkowany przed szkołą. Mój brat miał prawo jazdy już prawie rok, rodzice starali się namówić i mnie, ale im się nie udało. Teraz trochę tego żałowałam. Powinnam je sobie zrobić, w końcu nie mogę wciąż prosić brata, by mnie wszędzie woził.

-I jak, Jess, znalazłaś już sobie szkołę baletową –zapytał mój brat przerywając przyjemną ciszę.

-Jeszcze nie, popytam jutro znajomych.

-Och, to ty masz znajomych?

Zaśmiałam się, a potem i on. Chyba cieszył się z tego faktu nawet bardziej niż ja. Droga zajęła nam nieco ponad dwadzieścia minut. Alexander wjechał na podziemny parking i zostawił samochód na miejscu o numerze 12, właściwie na jednym z dwóch miejsc o tym numerze. Wynikało to z faktu, że do każdego mieszkania należy dwa miejsca. Podeszliśmy do windy i wjechaliśmy na jedenaste piętro. Weszliśmy do środka mieszkania z tym samym numerem, co miejsce parkingowe. Rodzice wynajęli dla nas ośmiopokojowy apartament. Niestety nie był za grosz przytulny. Wolałabym małe mieszkanko, w którym czułabym się jak u siebie, a nie wielki apartament przypominający hotel. Jednak miał on kilka ważnych plusów. Po pierwsze był on pełen światła. W salonie cała ściana była przeszklona i siedząc na fotelu można było podziwiać panoramę Londynu co było drugim plusem. Trzecim była możliwość przenocowania kogoś znajomego, bo jedna z czterech sypialni siłą rzeczy pozostała wolna. Nie było w niej nawet rzeczy naszych rodziców, chodź podobno tu mieszkali. Czwartym bardzo nowoczesny sprzęt, a piątym dwa miejsca parkingowe. Rzuciłam torbę na ziemię, a chwilę później obok niej znalazł się plecak mojego brata. Zdjęliśmy kurtki i buty. Alexander przeszedł się po domu, a potem wykręcił jakiś numer. Dzwonił do naszej młodszej siostry, która najwyraźniej jeszcze nie wróciła. Zawsze to robił po przeprowadzce. Bał się, że się zgubi i do nas nie zadzwoni. Chyba zapomniał, że nie jest już ośmioletnią dziewczynką. Czasem zachowywała się poważniej niż ja, choć ciężko w to uwierzyć - bądź co bądź między nami są aż cztery lata różnicy. Skierowałam się do kuchni, która właściwie była częścią salonu i wstawiłam wodę na makaron. Mogliśmy coś zamówić, ale postanowiliśmy, że lepiej będzie jak od samego początku podzielimy się tym obowiązkiem i nie będziemy pokazywać Rosemary, jak można ułatwiać sobie życie zamawiając jedzenie. Ustaliliśmy zmieniać się co tydzień. Pierwszy losowo wypadł na mnie. Po chwili mój brat wszedł do salonu.

-Jess, czemu klub muzyczny?

-Bo lubię śpiewać.

-Tak, to wiem, w końcu co wieczór, kiedy jesteś pod prysznicem, z Rosemary mamy darmowy koncert. Wiesz, może to nie taki zły wybór. A co do Rosemary to pojadę po nią. Kończy zajęcia za niecałą godzinę.

-Och to nawet lepiej –powiedziałam wyłączając wodę. –Obiad będzie na was czekał.

-Dzięki, siostro –powiedział i puścił mi oczko. –Wiesz, cieszę się, że masz jakiś znajomych.

-Tak, ja też –odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.